Adaptacja wnętrz Petit Paris w historycznym Betonhausu w poznańskim Parku Wilsona była próbą pogodzenia dwóch odmiennych skal — monumentalnego pawilonu z 1911 roku oraz kameralnego charakteru restauracji i piekarni. Punktem wyjścia stała się istniejąca architektura: żelbetowa konstrukcja, rytm łuków i rozległe przeszklenia, które nadają wnętrzu jego wyjątkowe proporcje i pozostają w bezpośredniej relacji z otaczającym parkiem.
Projekt nie zakładał odtwarzania historycznego wystroju. Zamiast tego wprowadzono nową warstwę wyposażenia, której forma, materiał i kolorystyka odpowiadają współczesnej funkcji lokalu. Zaokrąglone siedziska, okrągłe stoliki i lekkie krzesła wprowadzają bardziej przyjazną skalę, zachowując jednocześnie czytelność istniejącej przestrzeni. Zestawienie kamienia, drewna i tapicerowanych powierzchni buduje zróżnicowaną strukturę materiałową, uzupełnioną intensywną czerwienią, która nadaje wnętrzu wyrazisty akcent.
Istotnym elementem projektu jest sposób połączenia funkcji restauracji i piekarni. Bar oraz ekspozycja wypieków zostały potraktowane jako integralne części aranżacji, współtworzące jej układ i codzienny rytm użytkowania. Wyposażenie porządkuje przestrzeń bez konieczności wprowadzania dodatkowych podziałów architektonicznych.
Duże przeszklenia pozostają ważnym elementem kompozycji wnętrza. Zapewniają dostęp światła naturalnego i wizualne połączenie z zielenią Parku Wilsona, dzięki czemu zmieniający się krajobraz staje się częścią codziennego doświadczenia miejsca. Petit Paris łączy w ten sposób współczesną funkcję gastronomiczną z historyczną strukturą pawilonu, zachowując równowagę między skalą architektury, wyposażeniem i sposobem użytkowania.
autorka zdjęć - Weronika Trojanowska
%20(1)%20(2).jpg)
